விதையாகிப் போனவர்களே... உங்களை நினைத்து உருகுகிறது கார்த்திகை
"எரியும் சுடரே... நீ அணைந்தாலும், எம்நெஞ்சில் மூட்டிய நெருப்பு ஒருபோதும் அணையாது."
விதையாகிப் போனவர்களே... உங்களை நினைத்து உருகுகிறது கார்த்திகை"
கார்த்திகை மாதம் என்றாலே காற்றில் ஒரு இனம் புரியாத கனம் வந்து ஒட்டிக்கொள்கிறது. அதிலும் இந்த நவம்பர் 27... இது வெறும் நாட்காட்டியின் ஒரு திகதி அல்ல; தமிழினத்தின் வீரம் கலந்த வரலாற்றுப் பக்கங்களின் கனதியான அடையாளம்.
எங்கள் தேசத்து மண்ணின் விடுதலைக்காக, தங்கள் இளமையைத் துறந்து, குடும்பத்தைப் பிரிந்து, இறுதியில் தங்கள் உயிரையே விதையாகத் தூவிய அந்த மாவீரத் தெய்வங்களை இன்று நெஞ்சம் கனக்க நினைவு கூர்கிறோம்.
அவர்கள் புதைக்கப்படவில்லை; விதைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அந்த விதைகள் தான் இன்று உலகம் முழுவதும் பரந்து வாழும் ஒவ்வொரு தமிழனின் நெஞ்சிலும், இன உணர்வெனும் விருட்சமாக வளர்ந்து நிற்கின்றன.
மாலை 6:05 மணிக்கு மணியோசை ஒலிக்கும்போது, உலகம் எங்கும் ஒரு கணம் அமைதி குடிகொள்ளும். அந்தத் தருணத்தில் ஏற்றப்படும் ஒவ்வொரு சுடரும், வெறும் நெய் விளக்கு அல்ல; அது எம் உறவுகளின், எம்பிள்ளைகளின், எம்சகோதரர்களின் உயிர்க்கனல்.
துயிலும் இல்லங்களில் அல்லது நினைவிடங்களில் காற்று வீசும்போது கேட்கும் சத்தம், அங்கே உறங்கும் வீரர்களின் மூச்சுக்காற்றாகவே நமக்குத் தோன்றுகிறது. கல்லறைக் கற்களைத் தடவிப் பார்த்துக் கண்ணீர் சிந்தும் தாய்மார்களின் கதறலில், அந்தத் தியாகத்தின் ஆழம் நமக்குப் புரியும்.
எமது தாயகத்து வேலிகள் எங்கும் பூத்துக் குலுங்கும் அந்தச் செக்கச் சிவந்த கார்த்திகைப் பூக்கள், மாவீரர்களின் குருதியை நினைவுபடுத்துவது போலச் சிவந்து கிடக்கின்றன. அவர்கள் நம்மை விட்டுச் செல்லவில்லை; அந்தப் பூக்களின் வடிவில், காற்றின் தீண்டலில், எரியும் சுடரின் ஒளியில் இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்.
வரலாறு எழுதப்பட்ட பேனாக்களில் மைத்தீர்ந்து போகலாம். ஆனால், இந்த மாவீரர்களின் தியாகம் எழுதிய வரலாறு, தமிழர்களின் இதயத்தில் ஒருபோதும் அழியாது.
"எரியும் சுடரே... நீ அணைந்தாலும், எம்நெஞ்சில் மூட்டிய நெருப்பு ஒருபோதும் அணையாது." வீரவணக்கம்!
