மே தினத்தைப் புரிந்துகொள்வது (Understanding May Day)
மே தினம் சோவியத் யூனியனில் தோன்றவில்லை; அதன் பிறப்பிடம் அமெரிக்கா
மே தினத்தைப் புரிந்துகொள்வது (Understanding May Day)
ஒரு சிறந்த வாழ்த்துச் செய்தியை உருவாக்க அல்ல , நமது உரிமைகள் நமக்கு எவ்வாறு கிடைத்தன என்பதற்கு மே தினத்தின் பின்னணியையும் அதன் முக்கியத்துவத்தையும் அறிவது அவசியம். இது வெறும் விடுமுறை நாள் அல்ல; இது ரத்தம் சிந்திப் பெறப்பட்ட உரிமைகளின், ஒற்றுமையின், போராட்டத்தின் சின்னமாகும் .
பலரும் நினைப்பது போல் மே தினம் சோவியத் யூனியனில் தோன்றவில்லை; அதன் பிறப்பிடம் அமெரிக்கா. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், தொழில் புரட்சி உச்சத்தில் இருந்தபோது, தொழிலாளர்கள் மிகக் கடுமையான சூழலில் பணிபுரிந்தனர். ஒரு நாளைக்கு 12 முதல் 18 மணி நேரம், சில சமயங்களில் 20 மணி நேரம்வரை கூட கட்டாயமாக வேலை வாங்கப்பட்டனர்.
குறைந்த ஊதியம், ஆபத்தான பணிச்சூழல், அடிப்படை வசதிகள் கூட மறுக்கப்பட்ட நிலை என தொழிலாளர்கள் சுரண்டப்பட்டனர். இந்தச் சுரண்டலுக்கு எதிராக, தொழிலாளர்கள் குரல் கொடுக்கத் தொடங்கினர். அவர்களின் பிரதான கோரிக்கையாக இருந்தது "8 மணி நேர வேலை". எட்டு மணி நேரம் வேலை, எட்டு மணி நேரம் பொழுதுபோக்கு, எட்டு மணி நேரம் ஓய்வு என்பதே அவர்களின் முழக்கமாக மாறியது. இந்தக் கோரிக்கையை வலியுறுத்தி அமெரிக்கா, கனடா போன்ற நாடுகளில் 1884 ஆம் ஆண்டிலேயே தொழிற்சங்கங்கள் போராட்டங்களைத் திட்டமிட்டன.
இந்த 8 மணி நேர வேலைக்கான போராட்டம், 1886 ஆம் ஆண்டு மே 1 ஆம் திகதி அமெரிக்காவின் சிகாகோ நகரில் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது. அன்று நாடு தழுவிய வேலைநிறுத்தப் போராட்டத்திற்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. சிகாகோவில் பல்லாயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டு பேரணியாகச் சென்றனர். இந்தப் போராட்டங்கள் அமைதியான முறையில் நடந்தாலும், மே 3 மற்றும் 4 ஆம் திகதிகளில் மெக்கார்மிக் ஹார்வெஸ்டிங் மெஷின் நிறுவனம் மற்றும் ஹேமார்க்கெட் சதுக்கம் ஆகிய இடங்களில் காவல்துறைக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் இடையே மோதல்கள் வெடித்தன.ஹேமார்க்கெட் சதுக்கத்தில் நடந்த கூட்டத்தின்போது, காவலர்கள்மீது குண்டு வீசப்பட்டதைத் தொடர்ந்து நடந்த கலவரம் மற்றும் துப்பாக்கிச் சூட்டில் பல தொழிலாளர்கள் கொல்லப்பட்டனர்; காவலர்களும் உயிரிழந்தனர்.
இந்த நிகழ்வு "ஹேமார்க்கெட் படுகொலை" (Haymarket Affair) என்று வரலாற்றில் பதியப்பட்டது.
இதைத் தொடர்ந்து, தொழிலாளர் தலைவர்கள் பலர் மீது பொய் வழக்குகள் போடப்பட்டு, ஆகஸ்ட் ஸ்பைஸ், ஆல்பர்ட் பார்சன்ஸ், ஜார்ஜ் ஏங்கல், அடால்ப் பிட்சர் உள்ளிட்டோர் 1887 நவம்பர் 11 அன்று தூக்கிலிடப்பட்டனர். இந்தத் தியாகிகளின் ரத்தம் சிந்திய போராட்டமே மே தினத்தின் ஆணிவேராகும். தொழிலாளர் உரிமைகளுக்காக உயிரையும் கொடுக்கத் துணிந்த இந்தப் போராட்டம், உலகெங்கும் தொழிலாளர் இயக்கங்களுக்குப் பெரும் உத்வேகத்தை அளித்தது.
இதன் விளைவாக, 1889 ஆம் ஆண்டு பாரிஸில் கூடிய சோசலிசத் தொழிலாளர்களின் "சர்வதேச தொழிலாளர் பாராளுமன்றம்" (இரண்டாம் அகிலம்), சிகாகோ தியாகிகளை நினைவுகூரும் வகையிலும், 8 மணி நேர வேலை கோரிக்கையை வலியுறுத்தியும், மே 1 ஆம் திகதியை சர்வதேச தொழிலாளர் தினமாக அனுசரிக்க அறைகூவல் விடுத்தது. கார்ல் மார்க்ஸ் போன்ற சிந்தனையாளர்களின் எழுத்துக்களும், உலகளாவிய தொழிற்சங்க கூட்டமைப்புகளும் இந்த இயக்கங்களுக்குக் கருத்தியல் வலிமையைச் சேர்த்தன. குறிப்பாக, மார்க்ஸ் தனது "மூலதனம்" நூலில் 8 மணி நேர வேலை நாளின் அவசியத்தை வலியுறுத்தியிருந்தார்.
இலங்கையில் மே தினத்தைக் கொண்டாடும் பாரம்பரியத்தை அறிமுகப்படுத்தியவர் ஏ.ஈ. குணசிங்கா . அவரது தலைமையின் கீழ், 1927 ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் முதன்முதலாக மே தினம் கொண்டாடப் பட்டது. இதைத் தொடர்ந்து, 1933 ஆம் ஆண்டு முதலாவது மே தினப் பேரணி கொழும்பில் நடைபெற்றது. இந்தப் பேரணியில் பங்கேற்றவர்கள் சிவப்பு மற்றும் வெள்ளையுடைகளை அணிந்திருந்தனர்; மேளக்காரர்கள் மற்றும் நடனக் கலைஞர்களும் இதில் இடம்பெற்றனர். ஆரம்பத்தில் இந்தப் பேரணி வெளிப்படையான அரசியல் கோஷங்கள் அல்லது பதாகைகள் இன்றி, தொழிலாளர்களின் ஒற்றுமையையும் பங்களிப்பையும் கொண்டாடும் ஒரு நிகழ்வாக அமைந்தது.
இந்த ஆரம்பகால மே தின நிகழ்வுகள், தொழிலாளர்களின் ஊதியம் மற்றும் வேலை நிலைமைகள் தொடர்பான போராட்டங்கள் தீவிரமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த காலக்கட்டத்திலும், பரந்த சுதந்திரப் போராட்டச் சூழலிலும் இடம்பெற்றன. எனவே, மே தினம் என்பது தொழிலாளர்களை அணிதிரட்டுவதற்கும், அவர்களது உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுப்பதற்கும் ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.
இலங்கையின் தொழிலாளர் இயக்க வரலாற்றில் மற்றொரு முக்கிய அத்தியாயம் பெருந்தோட்டத் தொழிலாளர்களின் போராட்டமாகும். இங்கு கே. நடேச ஐயரின் (K. Natesa Iyer) பங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. தென்னிந்தியாவிலிருந்து அழைத்து வரப்பட்டு, கடுமையான சுரண்டலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்ட பெருந்தோட்டத் தமிழ் தொழிலாளர்களை ஒழுங்கமைப்பதில் அவர் முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தார். தஞ்சாவூரைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட நடேச ஐயர், ஆரம்பத்தில் ஒரு பத்திரிகையாளராக இலங்கைக்கு வந்து, பின்னர் ஏ.ஈ. குணசிங்கவின் சிலோன் தொழிலாளர் சங்கத்தில் துணைத் தலைவராகப் பணியாற்றினார்.
எனினும், குணசிங்க இந்தியத் தொழிலாளர்களுக்கு எதிராக இனவாதக் கருத்துக்களை முன்வைத்தபோது, அதனைக் கண்டித்து நடேச ஐயர் 1928 இல் சங்கத்திலிருந்து வெளியேறினார். இது தொழிலாளர் இயக்கத்தில் ஆரம்பத்திலேயே தோன்றிய இனரீதியான பிளவைக் காட்டுகிறது. சிங்கள மற்றும் இந்தியத் தமிழ் தொழிலாளர் தலைவர்களுக்கிடையிலான இந்த முரண்பாடு, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் முழுமையான ஒற்றுமைக்குத் தடையாக அமைந்தது.
இலங்கை வரலாற்றில் 1956 ஆம் ஆண்டு ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அந்த ஆண்டு, எஸ். டபிள்யூ. ஆர். டி. பண்டாரநாயக்க (S.W.R.D. Bandaranaike) தலைமையிலான மகாஜன எக்சத் பெரமுன (MEP) அரசாங்கம், மே 1 ஆம் திகதியை பொது, வங்கி மற்றும் வர்த்தகத் துறை விடுமுறை நாளாக உத்தியோகபூர்வமாகப் பிரகடனப்படுத்தியது. இது தொழிலாளர் உரிமைகளுக்கும், நாட்டின் வளர்ச்சியில் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் பங்களிப்பிற்கும் கிடைத்த ஒரு முக்கிய அரச அங்கீகாரமாகும்.
மே தினத்தை விடுமுறை நாளாக அறிவித்த பண்டாரநாயக்கவின் MEP அரசாங்கம், இலங்கை சுதந்திரக் கட்சி (SLFP) மற்றும் லங்கா சமசமாஜக் கட்சி (LSSP) போன்ற இடதுசாரி மற்றும் தேசியவாதக் கட்சிகளின் கூட்டணியாக அமைந்தது. 1956 தேர்தலில் வெற்றி பெற்று ஆட்சிக்கு வந்த இந்த அரசாங்கம், தொழிலாள வர்க்கத்தின் ஆதரவைப் பெறுவதையும், முந்தைய ஐக்கிய தேசியக் கட்சி (UNP) அரசாங்கத்திலிருந்து வேறுபட்ட ஒரு கொள்கையைக் காட்டுவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. மே தினத்தை விடுமுறை நாளாக அறிவித்தது, தொழிலாளர்களின் நலனைப் பேணும் ஒரு அரசாங்கம் என்ற தோற்றத்தை வலுப்படுத்த உதவியதுடன், தொழிலாளர் வாக்குகளைத் திரட்டுவதற்கும் ஒரு அரசியல் உத்தியாகப் பயன்பட்டது.
1956 இல் கிடைத்த உத்தியோகபூர்வ அங்கீகாரத்தைத் தொடர்ந்து, மே தினக் கொண்டாட்டங்கள் முக்கியத்துவம் பெற்றன. குறிப்பாக, 1963 ஆம் ஆண்டு காலிமுகத்திடலில் நடைபெற்ற "சிவப்பு மே தினம்" (Red May Day) பேரணி, இலங்கை தொழிலாளர் இயக்க வரலாற்றில் ஒரு உச்சகட்டமாகக் கருதப்படுகிறது. இந்தப் பேரணியின் முக்கியத்துவம் என்னவென்றால், அதுவரை தமக்கிடையே வேறுபாடுகளைக் கொண்டிருந்த இடதுசாரிக் கட்சிகள், தொழிலாளர் நலன் என்ற பொது நோக்கத்திற்காக அன்று ஒன்றுபட்டுக் கைகோர்த்தன.
இந்தக் காலக்கட்டத்தில் நடைபெற்ற மே தின நிகழ்வுகள், தொழிலாளர்களின் உண்மையான பங்கேற்பையும், தொழிற்சங்கங்களின் ஒழுங்கமைப்பையும் பிரதிபலித்தன. ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் பேரணிகள், கூட்டங்கள், கலை நிகழ்ச்சிகள், நடனங்கள், சமய சொற்பொழிவுகள் மற்றும் விளையாட்டுப் போட்டிகளில் கலந்துகொண்டனர். இது தொழிலாளர் ஒற்றுமையையும், அவர்களது சமூக மற்றும் கலாச்சார வெளிப்பாடுகளையும் கொண்டாடும் ஒரு தினமாக விளங்கியது.
எனினும், 1963 இல் வெளிப்பட்ட இந்த இடதுசாரி ஒற்றுமை நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை. இந்த ஒற்றுமையின்மை, இலங்கை தொழிலாளர் இயக்கத்திற்கு ஒரு தவறவிடப்பட்ட வாய்ப்பாக அமைந்தது. இடதுசாரிக் கட்சிகளிடையே ஏற்பட்ட பிளவுகள், பிரதான அரசியல் கட்சிகளான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி (UNP) மற்றும் இலங்கை சுதந்திரக் கட்சி (SLFP) ஆகியவை மே தினத்தை தமது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வருவதற்கு வழிவகுத்தது.
இதன் விளைவாக, மே தினத்தின் கவனம் ஒருங்கிணைந்த தொழிலாள வர்க்க நலன்களிலிருந்து விலகி, கட்சி அரசியலை முன்னிறுத்தும் ஒரு மேடையாக மாறியது. இது நீண்டகால நோக்கில் தொழிலாளர் இயக்கத்தின் கூட்டுச் சக்தியைப் பலவீனப்படுத்தியது.
1960களின் பிற்பகுதியிலிருந்து, இலங்கையில் மே தினக் கொண்டாட்டங்களின் தன்மை குறிப்பிடத்தக்க மாற்றத்திற்கு உள்ளானது. ஐக்கிய தேசியக் கட்சி (UNP) மற்றும் ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக் கட்சி (SLFP) போன்ற பிரதான அரசியல் கட்சிகள், மே தின நிகழ்வுகளைத் தமது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவரத் தொடங்கின. இதன் விளைவாக, மே தினத்தின் உண்மையான நோக்கமான தொழிலாளர் பிரச்சினைகள் மற்றும் ஒற்றுமைக்குப் பதிலாக, அரசியல் பலத்தைக் காண்பிப்பதும், கட்சிப் போட்டியை வெளிப்படுத்துவதுமே பிரதானமாகின.
பேரணிகளுக்கு ஆதரவாளர்களைப் பேருந்துகளில் ஏற்றி வருவது வழக்கமாகியது. இதனால், தொழிலாளர்கள் நிகழ்வின் உண்மையான பங்கேற்பாளர்களாக இருப்பதற்குப் பதிலாக, அரசியல் கட்சிகளின் காட்சிப் பொருளாக மாறினர். காலப்போக்கில், மே தினப் பேரணிகள் வெறும் அரசியல் நாடகங்களாக மாறின. கூட்டத்தின் அளவு, கோஷங்களின் தாக்கம், பதாகைகளின் பிரமாண்டம் போன்ற வெளித்தோற்றங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டது; தொழிலாளர்களின் உண்மையான பிரச்சினைகள் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டன. குறிப்பாகத் தேர்தல் காலங்களில், மே தினம் அரசியல் பிரச்சாரத்திற்கும், தமது செல்வாக்கைக் காண்பிப்பதற்கும் ஒரு வாய்ப்பாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.
தற்போதும் இந்தப் போக்குத் தொடர்கிறது. மக்கள் விடுதலை முன்னணி (JVP) தலைமையிலான தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP), சமகி ஜன பலவேகய (SJB), ஐக்கிய தேசியக் கட்சி (UNP), ஸ்ரீலங்கா பொதுஜன பெரமுன (SLPP), இலங்கை தொழிலாளர் காங்கிரஸ் (CWC), ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி (SLFP) போன்ற கட்சிகள் இன்றும் மே தினத்தில் பேரணிகளை நடத்தித் தமது பலத்தைக் காட்டுகின்றன. இது, மே தினம் அதன் தொழிலாளர் நலன் சார்ந்த மைய நோக்கிலிருந்து விலகி, கட்சி அரசியலின் ஒரு கருவியாக மாறியிருப்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது.
மே தினத்தின் இந்த அரசியல்மயமாக்கல், இலங்கையின் பரந்த அரசியல் கலாச்சாரத்தின் ஒரு பிரதிபலிப்பாகும். வெகுஜன இயக்கங்களையும், குறியீட்டு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நாட்களையும் பிரதான கட்சிகள் தமது தேர்தல் நலன்களுக்காகவும், அதிகாரத்தைக் காண்பிப்பதற்காகவும் பயன்படுத்தும் ஒரு பொதுவான போக்கையே இது காட்டுகிறது. இது உண்மையான அடிமட்ட மக்களின் குரல்களுக்கும், பிரச்சினைகளை மையப்படுத்திய செயற்பாடுகளுக்கும் பதிலாக, கட்சி அரசியலை முன்னிறுத்தும் ஒரு போக்காகும். மேலும், தொழிற்சங்கங்கள் அரசியல் கட்சிகளுடன் கொண்டிருக்கும் ஆழமான பிணைப்பு ஒரு நலன் முரண்பாட்டை (conflict of interest) உருவாக்கியுள்ளது. கட்சி நலன்களும் தொழிலாளர் கோரிக்கைகளும் முரண்படும்போது, தொழிற்சங்கங்கள் தொழிலாளர்களின் நலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதில் தடைகளை எதிர்கொள்ளக்கூடும். இது தொழிலாளர்கள் மத்தியில் தொழிற்சங்கங்கள் மீதான désillusion (நம்பிக்கையின்மை) ஏற்படவும் காரணமாகிறது.
இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை, 1923 ஆம் ஆண்டு மே 1 அன்று சென்னையில்தான் முதன்முதலில் மே தினம் கொண்டாடப்பட்டது. பொதுவுடைமை சிந்தனையாளர் ம. சிங்காரவேலர் தலைமையில் சென்னை உயர்நீதிமன்றம் அருகே உள்ள கடற்கரையில் இதற்கான பொதுக்கூட்டம் நடைபெற்றது. இந்தியாவிலேயே முதல் தொழிற்சங்கம் (மதராஸ் லேபர் யூனியன்) 1918ல் சென்னையைச் சேர்ந்த பி.பி. வாடியா என்பவரால் தொடங்கப்பட்டது என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.
மே தினத்தின் வரலாற்றுப் பின்னணியைப் போலவே அதன் முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்துகொள்வதும் அவசியம். இது பல பரிமாணங்களைக் கொண்டது:
ஒரு நாட்டின் வளர்ச்சிக்கும், சமூகத்தின் முன்னேற்றத்திற்கும் முதுகெலும்பாகத் திகழ்பவர்கள் தொழிலாளர்கள் அவர்களின் அயராத உழைப்பையும், பங்களிப்பையும் அங்கீகரித்து நன்றி செலுத்தும் நாள் இது. கொளுத்தும் வெயிலிலும், மழையிலும், ஆபத்தான சூழல்களிலும் நமக்காக உழைக்கும் ஒவ்வொரு தொழிலாளியையும் இந்நாளில் நினைவுகூர்ந்து கௌரவிக்க வேண்டும்.
உரிமைகளின் நினைவு கூறல்: 8 மணி நேர வேலை, நியாயமான ஊதியம், பாதுகாப்பான பணிச்சூழல் போன்ற அடிப்படை உரிமைகள் எளிதாகக் கிடைத்துவிடவில்லை. பல போராட்டங்கள், தியாகங்களுக்குப் பின்னரே அவை வென்றெடுக்கப்பட்டன.அந்தப் போராட்டங்களையும், பெறப்பட்ட உரிமைகளையும் நினைவுகூரும் நாள் இது. தொழிலாளர்கள் தங்கள் உரிமைகளைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளவும், அவற்றை நிலைநாட்டவும் இந்த நாள் தூண்டுகிறது. "உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்றுபடுங்கள்!" என்ற கார்ல் மார்க்சின் அறைகூவல் மே தினத்தின் மையக் கருத்துக்களில் ஒன்று.தொழிலாளர்கள் சாதி, மதம், இனம், மொழி பேதங்களைக் கடந்து தங்கள் பொதுவான நலன்களுக்காக ஒன்றுபட்டுப் போராடினால் எதையும் சாதிக்க முடியும் என்பதை இந்த நாள் உணர்த்துகிறது.
மே தினம் என்பது கடந்த கால வரலாறு மட்டுமல்ல. இன்றும் தொழிலாளர்கள் பல சவால்களை எதிர்கொள்கின்றனர். வேலைப் பாதுகாப்பு இன்மை, போதிய ஊதியமின்மை, நவீன தொழில்நுட்பங்களால் (செயற்கை நுண்ணறிவு, ஆட்டோமேஷன்) ஏற்படும் வேலை இழப்பு அபாயங்கள், தொற்றுநோய்களின் தாக்கம், தொழிலாளர் நலச் சட்டங்களில் மாற்றங்கள் எனப் பல பிரச்சினைகள் உள்ளன.15 இந்தச் சவால்களை எதிர்கொள்ளவும், தொழிலாளர் நலனை மேம்படுத்தவும் தொடர்ந்து குரல் கொடுக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை மே தினம் வலியுறுத்துகிறது.
இன்று 80க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் மே 1 ஆம் திகதி பொது விடுமுறை தினமாக அனுசரிக்கப்படுகிறது. சில நாடுகள் (அமெரிக்கா, கனடா போன்றவை) செப்டம்பர் மாதத்தில் தொழிலாளர் தினத்தைக் கொண்டாடினாலும், மே 1 உலகெங்கிலும் தொழிலாளர் உரிமைகளின் போராட்டத்திற்கான ஒரு முக்கிய தினமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது.
மே தினம் என்பது வெறும் கொண்டாட்ட நாள் அல்ல; அது நீண்ட, கடினமான, தியாகங்கள் நிறைந்த ஒரு போராட்டத்தின் விளைவாகும். 8 மணி நேர வேலை என்ற அடிப்படை உரிமைக்காகத் தொழிலாளர்கள் சிந்திய ரத்தமும் வியர்வையுமே மே தினத்தின் அடித்தளமாக உள்ளது.
உண்மையில் மே தினம் என்பது தொழிலாளர்களின் உழைப்பைப் போற்றுவதற்கும், அவர்களின் உரிமைகளை உறுதி செய்வதற்கும், ஒற்றுமையை வலியுறுத்துவதற்கும், எதிர்கால நலனுக்காகப் போராடுவதற்கும் ஒரு சக்திவாய்ந்த நினைவுபடுத்தலாக இருக்க வேண்டும் . இந்த முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து வாழ்த்துக்களைத் தெரிவிக்கும்போது, அவை வெறும் சொற்களாக இல்லாமல், உண்மையான மரியாதையின் வெளிப்பாடாக அமையும்.
.
"வியர்வை சிந்தும் கரங்கள் உயரட்டும்! நாளை உலகை ஆளட்டும்! உழைப்பாளர் தின வாழ்த்துக்கள்!"
