ஊடகம் என்பது வெறுமனே செய்திகளைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு கருவி அல்ல; அது யதார்த்தத்தையே உருவாக்கும், வடிவமைக்கும் ஒரு சக்திவாய்ந்த தளம்!
நாம் ஊடகத்தை எப்படிப் பார்க்கிறோம்? பெரும்பாலான நேரங்களில், அது வெளி உலகில் நடக்கும் நிகழ்வுகளை நமக்கு அப்படியே காட்டும் ஒரு கண்ணாடி என்றே கருதுகிறோம்.
நாம் ஊடகத்தை எப்படிப் பார்க்கிறோம்? பெரும்பாலான நேரங்களில், அது வெளி உலகில் நடக்கும் நிகழ்வுகளை நமக்கு அப்படியே காட்டும் ஒரு கண்ணாடி என்றே கருதுகிறோம். செய்திகள், விவாதங்கள், தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள் என அனைத்தும் நமக்கு உண்மையைப் பிரதிபலிக்கின்றன என்று நம்புகிறோம். ஆனால், இந்த நம்பிக்கை ஒரு எளிய மாயை என்றால் எப்படி இருக்கும்? ஊடகம் என்பது வெறுமனே செய்திகளைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு கருவி அல்ல; அது யதார்த்தத்தையே உருவாக்கும், வடிவமைக்கும் ஒரு சக்திவாய்ந்த தளம் என்றால் உங்களால் நம்ப முடிகிறதா?
பிரெஞ்சு தத்துவஞானியான மிஷேல் ஃபூக்கோவின் சிந்தனைகளின் வழியாக நாம் ஊடகத்தைப் பார்த்தால், அதன் உண்மையான பரிமாணம் நமக்கு விளங்கும். . ஊடகம் என்பது ஒரு நடுநிலையான செய்தியாளர் அல்ல; அது சமூகத்தின் "உண்மைகளை" எதுவென்று தீர்மானிக்கும் ஒரு அதிகார மையம்.
ஃபூக்கோவைப் பொறுத்தவரை, அதிகாரம் என்பது ஒரு மன்னன் தன் குடிமக்களை அடக்கி ஆள்வது போன்ற பழைய கருத்தியல் அல்ல. நவீன சமூகத்தில் அதிகாரம் அப்படி நேரடியாக, வன்முறையாகச் செயல்படுவதில்லை. மாறாக, அது நுட்பமாக, கண்ணுக்குத் தெரியாமல், நமது அன்றாட வாழ்வில் இரண்டறக் கலந்து செயல்படுகிறது. அது நம்மை அடக்குவதை விட, நம்மை "உருவாக்குகிறது". எது சரி, எது தவறு, எது இயல்பு, எது அசாதாரணமானது போன்ற விதிகளை உருவாக்கி, நம்மையே நமக்குக் காவலர்களாக மாற்றுகிறது.
இந்த அதிகாரத்தின் மிக முக்கியக் கருவிதான் "அறிவு". எந்த ஒரு அறிவு உண்மையானது, நம்பகமானது என்று தீர்மானிக்கப்படுகிறதோ, அதுவே அதிகாரத்தின் குரலாக மாறுகிறது. இங்கேதான் ஊடகம் தனது பிரம்மாண்டமான பாத்திரத்தை ஏற்கிறது. ஊடகம் எதை நமக்குக் காட்டுகிறது? எதை மறைக்கிறது? யாரைப் பேச அனுமதிக்கிறது? யாருடைய குரலை நிராகரிக்கிறது? இந்தத் தேர்வுகள் யாவும் தற்செயலானவை அல்ல. அவை அனைத்தும் ஒரு குறிப்பிட்ட அதிகாரக் கட்டமைப்பிற்குள் நிகழ்கின்றன.
உதாரணமாக, ஒரு போராட்டம் நடக்கும்போது, ஊடகம் அதை "மக்கள் உரிமைக்கான எழுச்சி" என்றும் சித்தரிக்கலாம் அல்லது "சட்டம் ஒழுங்கைச் சீர்குலைக்கும் வன்முறைக் கும்பல்" என்றும் சித்தரிக்கலாம். இந்த இரண்டு சித்தரிப்புகளும் வெவ்வேறு "உண்மைகளை" உருவாக்குகின்றன. முதல் சித்தரிப்பு போராட்டத்திற்கு மக்கள் ஆதரவைத் திரட்டுகிறது; இரண்டாவது சித்தரிப்பு அரசின் அடக்குமுறைக்கு நியாயம் கற்பிக்கிறது. இங்கே ஊடகம் செய்தியைச் சொல்லவில்லை; அது உண்மையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறது, உருவாக்குகிறது.
ஃபூக்கோ, ஜெர்மி பெந்தம் என்ற தத்துவஞானியின் "பனோப்டிகான்" (Panopticon) என்ற சிறைச்சாலை வடிவமைப்பை ஒரு உருவகமாகப் பயன்படுத்துகிறார். பனோப்டிகானின் அமைப்புப்படி, மையத்தில் உள்ள ஒரு கண்காணிப்புக் கோபுரத்திலிருந்து அனைத்து சிறை அறைகளையும் கண்காணிக்க முடியும். ஆனால், அறைகளில் உள்ள கைதிகளால் கோபுரத்தில் இருப்பவரைக் காண முடியாது. இதனால், தாங்கள் எல்லா நேரமும் கண்காணிக்கப்படுகிறோம் என்ற உணர்விலேயே கைதிகள் இருப்பார்கள். தங்களைக் கட்டுப்படுத்த ஒரு காவலர் இல்லாமலேயே, அவர்கள் தங்களைத் தாங்களே ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்வார்கள்.
நவீன சமூகத்தில் ஊடகம் இந்தப் பனோப்டிகானின் வேலையைத்தான் செய்கிறது. சமூக வலைதளங்கள், தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகள், செய்திகள்மூலம் நாம் தொடர்ந்து கண்காணிக்கப்படுகிறோம், மதிப்பிடப்படுகிறோம். நாம் எப்படி உடை அணிகிறோம், என்ன பேசுகிறோம், எதை விரும்புகிறோம் என அனைத்தும் பொதுவெளியில் விவாதிக்கப்படுகிறது. "நான்கு பேர் என்ன சொல்வார்கள்?" என்ற அச்சம், ஊடகத்தால் உருவாக்கப்பட்ட விதிகளுக்கு நம்மை அடிபணிய வைக்கிறது. நாம் நம்மையே தணிக்கை செய்துகொண்டு, சமூகத்தின் "இயல்பான" விதிகளுக்குள் பொருந்த முயற்சிக்கிறோம்.
"எங்கெல்லாம் அதிகாரம் இருக்கிறதோ, அங்கெல்லாம் அதற்கு எதிரான எதிர்ப்பும் இருக்கும்" என்பது அவரது புகழ்பெற்ற கூற்று. ஊடகம் ஒரு அதிகாரக் கருவியாக இருந்தால், அதற்கெதிரான மாற்று ஊடகங்களும், குடிமக்கள் இதழியலும் (Citizen Journalism), சமூக ஊடக செயற்பாடுகளும் எதிர்ப்பின் வடிவங்களாக வெளிப்படுகின்றன. முதன்மை ஊடகங்கள் மறைக்கும் அல்லது திரித்துக் கூறும் செய்திகளை, மாற்று ஊடகங்கள் வெளிக்கொணர்கின்றன. #MeToo, #BlackLivesMatter போன்ற சமூக ஊடக இயக்கங்கள், அதிகாரத்தின் மையத்தில் இருந்தவர்களைக் கேள்விக்குள்ளாக்கி, புதிய மாற்றுச் சொல்லாடல்களை உருவாக்கின.
இருப்பினும், இந்த எதிர்ப்பு வடிவங்கள் கூடச் சில நேரங்களில் ஆதிக்க சக்திகளால் உள்வாங்கப்பட்டு, நீர்த்துப்போகச் செய்யப்படும் அபாயம் உண்டு என்பதையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். மிஷேல் ஃபூக்கோ நமக்குக் கற்பிப்பது இதுதான்: ஊடகத்தை ஒருபோதும் ஒரு அப்பாவித்தனமான தகவல் தரும் கருவியாகப் பார்க்காதீர்கள். அது அறிவு மற்றும் அதிகாரத்தின் விளையாட்டு மைதானம். அது யதார்த்தத்தைப் பிரதிபலிப்பதில்லை, மாறாக அதை உற்பத்தி செய்கிறது.
எனவே, அடுத்த முறை நீங்கள் ஒரு செய்தியைப் படிக்கும்போதோ, ஒரு தொலைக்காட்சி விவாதத்தைப் பார்க்கும்போதோ, சில கேள்விகளை உங்களுக்கு நீங்களே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்:
• இந்தச் செய்தி யாருடைய குரலில் பேசுகிறது? யாருடைய குரல் தவிர்க்கப்பட்டுள்ளது?
• இந்தக் கதையை இப்படிச் சொல்வதால் யாருக்கு நன்மை?
• எந்த வகையான "உண்மை" இங்கே கட்டமைக்கப்படுகிறது?
• இதற்குப் பின்னால் உள்ள அதிகார உறவுகள் என்ன?
இப்படிக் கேள்விகள் கேட்பதன் மூலம், நாம் ஊடகத்தின் செயலற்ற நுகர்வோராக இல்லாமல், ஒரு விழிப்புணர்வுள்ள, விமர்சனப் பார்வையாளராக மாற முடியும். ஊடகம் காட்டும் கண்ணாடியில் நம் பிம்பத்தைப் பார்ப்பதை நிறுத்திவிட்டு, அந்தக் கண்ணாடியை உருவாக்கிய சிற்பி யார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்போம். அந்தப் புரிதலில்தான் நமது உண்மையான சுதந்திரம் அடங்கியுள்ளது.
- சிவா சின்னப்பொடி
