மறைக்கப்பட்ட புள்ளிவிவரங்களும் நிரூபிக்கப்பட்ட இனப்படுகொலையும்!
உண்மையான மக்கள் தொகையை மறைத்து, உணவு மற்றும் மருந்து விநியோகத்தைத் தடுத்து மக்களை அழித்தது இலங்கை அரசாங்கம்.
போர்கள் பொதுவாக ஆயுதங்களால் மட்டுமே நடத்தப்படுவதில்லை; சில நேரங்களில் உணவும் மருந்தும் கூட பேரழிவு ஆயுதங்களாக மாற்றப்படுவதுண்டு. இதற்குச் சமகால வரலாற்றில் மிகச் சிறந்த, அதே சமயம் மிகக் கொடூரமான சான்றாக அமைவது ஈழத்தில் நடந்த முள்ளிவாய்க்கால் பேரவலம். இது வெறுமனே இரு தரப்புகளுக்கிடையிலான ஆயுத மோதலாக மட்டும் இல்லாமல், ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தை அழித்தொழிக்கும் நோக்கோடு திட்டமிடப்பட்ட 'இனப்படுகொலை' (Genocide) என்பதைத் தரவுகளும், புள்ளிவிவரங்களும் இன்றுவரை உரக்கச் சொல்கின்றன.
போர் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்த காலகட்டத்தில், விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த வன்னிப் பெருநிலப்பரப்பில் சுமார் 4,50,000 தமிழ் மக்கள் வசித்து வந்தார்கள். இது உள்ளூர் அரச அதிகாரிகளால் (கச்சேரி) உறுதிப்படுத்தப்பட்ட அதிகாரப்பூர்வத் தரவாகும். ஆனால், இலங்கை அரசாங்கம் சர்வதேச சமூகத்திற்கும், ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்கும் வன்னியில் வெறும் 70,000 மக்கள் மட்டுமே வசிப்பதாகத் திட்டமிட்டு ஒரு பொய்யான புள்ளிவிவரத்தை வழங்கியது.
இந்த மோசடியான கணக்கீட்டின் பின்னணியில் இருந்த நோக்கம் மிகக் கொடூரமானது. சர்வதேச விதிகளின்படி, போர்க்களத்தில் சிக்கியுள்ள பொதுமக்களுக்கு உணவும், அத்தியாவசிய மருந்துகளும் செஞ்சிலுவைச் சங்கம் போன்ற அமைப்புகள் ஊடாகக் கொண்டு செல்லப்பட வேண்டும். அரசாங்கம் மக்களின் எண்ணிக்கையை 70,000 ஆகக் குறைத்துக் காட்டியதன் மூலம், அந்தச் சிறிய எண்ணிக்கையிலான மக்களுக்கு மட்டுமேயான உணவையும் மருந்துகளையும் மட்டுமே வன்னிக்குள் அனுமதிக்க ஒப்புக்கொண்டது.
ஒரு இன மக்களைப் பட்டினியில் போட்டும், மருத்துவ வசதிகளை மறுத்தும் கொல்வது என்பது போர்க்குற்றம் மட்டுமல்ல, அது திட்டமிடப்பட்ட இனப்படுகொலையின் மிக முக்கியக் கூறாகும். 2009 மே மாதம் போர் மௌனிக்கப்பட்ட பிறகு, இலங்கை அரசாங்கமே ஒரு புதிய புள்ளிவிவரத்தை வெளியிட்டது. போர்ப் பகுதியிலிருந்து வெளியேறி, அரச கட்டுப்பாட்டில் அமைக்கப்பட்ட தடுப்பு முகாம்களுக்கு ( நலன்புரி முகாம்கள் என்று அரசால் அழைக்கப்பட்டவை) 2,80,000 மக்கள் வந்து சேர்ந்ததாக அரசு அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்தது.
இந்த எண்கள் அரசாங்கத்தின் முந்தைய பொய்களைத் தோலுரித்துக் காட்டின. வன்னியில் 70,000 பேர் மட்டுமே இருப்பதாகக் கூறிய அரசின் முகாம்களுக்கு 2,80,000 பேர் எப்படி வந்திருக்க முடியும்? இந்த உண்மையைத் தாண்டி, இதிலிருக்கும் மிகப்பெரிய மனிதப் பேரவலம் என்னவென்றால் அந்த 'விடுபட்ட' மக்களின் எண்ணிக்கைதான்.
வன்னியில் இருந்த மொத்த மக்கள்: 4,50,000
முகாம்களுக்கு வந்து சேர்ந்தவர்கள்: 2,80,000
விடுபட்ட மக்களின் எண்ணிக்கை: 1,70,000
அப்படியானால், மீதமிருந்த அந்த 1,70,000 பேருக்கு என்ன நேர்ந்தது? அவர்கள் அனைவரும் எங்கே போனார்கள்? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதிலில்தான் முள்ளிவாய்க்கால் மண்ணில் சிந்தப்பட்ட இரத்தத்தின் அளவும், இனப்படுகொலையின் சாட்சியமும் புதைந்திருக்கிறது. இந்தச் சூழலில்தான், அப்போதைய மன்னார் மறைமாவட்ட ஆயர், காலஞ்சென்ற வணக்கத்துக்குரிய ராயப்பு ஜோசப் அவர்கள் மிக முக்கியமானதோர் ஆவணத்தை வெளியிட்டார். அவர் வெறுமனே உணர்ச்சிவசப்பட்டு எண்களைக் கூறவில்லை; மாறாக, அரசாங்கத்தின் சொந்த ஆவணங்களான கச்சேரிப் பதிவுகளையும், முகாம்களில் இருந்தவர்களின் எண்ணிக்கையையும் ஒப்பிட்டு ஒரு துல்லியமான அறிக்கையை இலங்கை அரசின் கற்றறிந்த பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழுவிடம் (LLRC) சமர்ப்பித்தார்.
அந்த அறிக்கையின்படி, போரின் இறுதி நாட்களில் கணக்கில் வராத அல்லது காணாமல் போன மக்களின் எண்ணிக்கை 1,46,679 ஆகும். கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை இலட்சம் மக்கள் எவ்விதத் தடயமும் இன்றி அரசால் அழிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் அல்லது காணாமல் ஆக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை ஒரு மதத் தலைவர், எவராலும் மறுக்க முடியாத தரவுகளுடன் சர்வதேசத்தின் முன் அம்பலப்படுத்தினார். இந்தத் தரவு, கொத்துக் குண்டுகளாலும், எறிகணைகளாலும், பட்டினியாலும் மக்கள் திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்டார்கள் என்பதைத் தெள்ளத்தெளிவாக நிரூபித்தது.
ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தைச் சேர்ந்த மக்களின் இருப்பை முற்றிலுமாகவோ அல்லது பகுதியாகவோ அழிக்கும் நோக்கத்துடன் செயல்படுவதே 'இனப்படுகொலை' என ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் சாசனம் வரையறுக்கிறது. வன்னியில் நடந்தேறிய நிகழ்வுகளை இந்த வரையறையோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் உண்மை விளங்கும்:
உண்மையான மக்கள் தொகையை மறைத்து, உணவு மற்றும் மருந்து விநியோகத்தைத் தடுத்து மக்களை அழித்தது.
பாதுகாப்பு வலயங்கள் என அறிவிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் மக்களை குவியச் செய்து, அதன்மீது கண்மூடித்தனமான தாக்குதல்களை நடத்தியது.
போர் முடிந்த பின் 1,46,679 க்கும் மேற்பட்ட மக்களைக் கணக்கில் காட்டாமல், அவர்களைத் திட்டமிட்டு அழித்தொழித்தது.
இந்தத் தரவுகள் அனைத்தும் உணர்த்துவது ஒன்றைத் தான். முள்ளிவாய்க்காலில் நடந்தது விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இலங்கை இராணுவத்திற்கும் இடையிலான வெறுமனே ஒரு யுத்தம் அல்ல; அது தமிழ் மக்களைப் பூண்டோடு அழிக்கும் நோக்கில் அரசால் அரங்கேற்றப்பட்ட ஓர் அப்பட்டமான இனப்படுகொலை. ஆயர் ராயப்பு ஜோசப் அவர்களின் துணிச்சலான ஆவணப்படுத்தலும், முரண்படும் இந்த அரச புள்ளிவிவரங்களும் என்றென்றும் இந்த இனப்படுகொலைக்கு அழியாத சாட்சிகளாக வரலாற்றில் நிலைத்திருக்கும்.
